مکانیسم عامل جفت کننده سیلان

انتخاب عوامل کوپلینگ سیلان آلی به طور کلی بر اساس داده های آزمایش دقیق عوامل کوپلینگ سیلان آلی روی صورت است. پیش بینی عوامل جفت کننده سیملان دشوار است. افزایش استحکام باند پس از استفاده از عامل جفت کننده سیلان آلی ترکیبی از تعدادی از عوامل پیچیده مانند نفوذ، انرژی سطحی و جذب لایه مرزی، جذب، قطبیت برهمکنش اسید-باز و غیره است.
نقش و اثر عامل جفت کننده سیلان شناخته شده و قطعی است، اما چرا مقدار کمی از عامل جفت کننده در سطح مشترک چنین تأثیر قابل توجهی بر عملکرد مواد کامپوزیت دارد، با مجموعه کاملی از مکانیسم های جفت توضیح داده نشده است. مطالعات زیادی بر روی عوامل جفت کننده سیلان در فصل مشترک دو ماده با خواص مکانیزم متفاوت انجام شده است و جذب شیمیایی و فیزیکی پیشنهاد شده است. نظریه شیمیایی قدیمی ترین است، اما به عنوان موفق ترین تئوری در نظر گرفته می شود.
تئوری این است که عامل جفت کننده حاوی یک گروه عاملی شیمیایی است که گروه های سیلانول روی سطح الیاف شیشه و سایر پرکننده های معدنی روی سطح پیوند کووالانسی شکل مولکولی قرار دارند. علاوه بر این، عامل جفت کننده شامل انواع گروه های عاملی مختلف و پیوند مولکولی پلیمری است، به منظور دستیابی به پیوند رابط خوب، عامل جفت به عنوان یک پل ارتباط متقابل بین رخساره های معدنی و آلی عمل می کند. عامل جفت سیلان برای نشان دادن تئوری ظرفیت استفاده می شود. هنگامی که آمونیوم پروپیل تری اتوکسی سیلان با یک پرکننده معدنی (مثلاً فیبر شیشه) ترکیب می‌شود، ابتدا هیدرولیز سیلان به سیلانول و سپس واکنش کم‌آبی سطحی پرکننده غیرآلی و مبتنی بر الکل سیلیکون اتفاق می‌افتد.
عامل جفت کننده سیلان مستقیماً به عنوان رزین ماتریکس به مقدار 1 5 درصد به ترکیب چسب اضافه شد. پس از چسب، مهاجرت مولکولی عامل جفت به اثر جفت رابط پیوند. برای دستیابی به نتایج خوب با چسب های پخت، چسب باید پس از مدتی برای پخت قرار داده شود تا عامل کوپلینگ بتواند فرآیند مهاجرت را کامل کند. در عمل، عوامل جفت کننده اغلب بر روی سطح برای تشکیل رسوب استفاده می شود، اما کار واقعی یک لایه تک مولکولی است، بنابراین استفاده از عوامل جفت کننده سیلان بیش از حد نیست.